Και τέλος, γιορτάζουμε.
Η δουλειά έγινε.
Και ο τελευταίος αθλητής έχει περάσει τη γραμμή του τερματισμού.
Ώρα για ανάρρωση. Για ανάπαυση. Για να κατακάτσει η σκόνη.
Και καθώς ο ήλιος αρχίζει να εξαφανίζεται, συγκεντρωνόμαστε ξανά.
Συμμετέχοντες. Εθελοντές. Νησιώτες. Φίλοι. Όλοι όσοι έκαναν την Πολιορκία δυνατή. Και η ίδια η Πάρος.
Πρώτα, γύρω από ένα τραπέζι.
Ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το νησί. Φαγητό που αξίζει να απολαμβάνεις αργά. Ποτά φτιαγμένα για να ταιριάζουν. Μοιρασμένα γενναιόδωρα, καθώς ο ήλιος δύει.
Κατόπιν, μία πίστα χορού.
Καλλιτέχνες που δημιουργούν μουσική για αυτή τη νύχτα, αυτόν τον τόπο, αυτούς τους ανθρώπους.
Χωρίς βάθρο. Χωρίς χρόνους τερματισμού. Απλώς όλοι εμείς, μαζί.
Πάριοι. Αθηναίοι. Πέρσες. Όλοι.
Ως ένας.
Και αυτή τη φορά, χορεύουμε μέχρι την αυγή.